Mostrando entradas con la etiqueta Nadia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Nadia. Mostrar todas las entradas
domingo, 25 de diciembre de 2011
miércoles, 30 de marzo de 2011
Nos vestimos...
| CC Rafael Gómez |
En esta imagen vemos un himation; un manto rectangular que se coloca sobre el hombro izquierdo dejando libre el hombro derecho.
| CC Rafael Gómez |
En esta imagen vemos un peplo con el que se vestían las mujeres. Era un trozo de tela normalmente de lana que se sujetaba a los hombros con fíbulas y dos cinturones, uno en la cintura y otro en la cadera para formar dos pliegues.
Nadia Sancho
sábado, 19 de marzo de 2011
Bóreas y Oritía
ERECTEO: (A Bóreas) ¡Como toques a mi niña te mato!
BÓREAS: ¿Pero qué quieres, tú?
ERECTEO: ¡Márchate, no te queremos ni ver!
BÓREAS: ¿Cómo que no? ¡Oritía, ven aquí! ¡Dile a tu padre que se busque un perro que tú te vienes conmigo!
ERECTEO: ¡FUERA! ¡MÁRCHATE!
BÓREAS: ¡Me las pagarás! ¡Soplaré y soplaré y tu casa tiraré, cafre!
[…]
ORITÍA: (Bailando en el río Iliso con Praxítea) Laralarorierooo. BÓREAS: ¡Es ahora o nunca! ¡Esto es Greciaaaaaaa, a la cargaaaaaaaaa! (intenta violar a Oritía)
ORITÍA: ¡Déjame sinvergüenza! ¡Aaaah, una cosa negra con alas me quiere violar! ¡Socorro!
[…]
ORITÍA: ¡¿Pero dónde vamos, feo?!
BÓREAS: A la ciudad de los cicones tracios, cariño.
[…]
ORITÍA: (después de tener dos hijos) Se van a llamar Calais y Zetes, y tú a callar, que son tan feos como tu cara.
BÓREAS: L
ORITÍA: ¿Qué? No entiendo como tus padres te dejaron salir de casa con esa cara…
[…]
ORITÍA: ¡Bóreas, que a los niños les están saliendo alas!
BÓREAS: (resoplando) Pues claro, a ver tu que te has pensao'.
ORITÍA: ¡Contigo no se puede hablar!, ¡Niños, a comer!
Nadia Sancho
domingo, 6 de marzo de 2011
lunes, 31 de enero de 2011
La historia de Grecia
Estos son los puntos más destacados de la historia de Grecia.
Ver La historia de Grecia en un mapa más grande
Ver La historia de Grecia en un mapa más grande
jueves, 6 de enero de 2011
Carta de Tiresias
Carta de Tiresias
Corifeo, leal consejero del rey Creonte,
Me dirijo a ti para pedirte que hables con Creonte, porque sé que a mí no me hará caso. Dentro de unos días acudiré a palacio para anunciarle el mal que se le viene encima, pero me acusará de mentiroso; por eso tú serás el encargado de ayudarme a hacerle entrar en razón.
Tú mejor que nadie sabes que tus consejos siempre son lo mejor para él, sabio Corifeo.
Eso sí, no hables con él antes de tiempo. No podemos cambiar el destino.
Te pido un último favor, cuida de nuestro rey, porque en el fondo es un buen hombre al que la suerte le ha dado la espalda...
Tiresias.
Imagen: http://www.flickr.com/photos/39513725@N02/4273144729
Nadia Sancho Franco.
miércoles, 5 de enero de 2011
Carta de Creonte
Carta de Creonte
Sabio Tiresias,
Necesitaba mostrarte mis más sinceras disculpas. Soy un indeseable, un egoísta que solo se guía por su orgullo. Me pesa tanto este dolor que ya no sé qué hacer ni con quien hablar.
Con estas palabras que dirijo hacia ti sé que no cambiaré mi desdicha, porque ninguno de mis errores puede rectificarse y la muerte de mis seres queridos es algo irreversible; pero necesitaba que supieras que me arrepiento de no haberte hecho caso antes, y siento haberme comportado así contigo. Gracias Tiresias, porque he aprendido una gran lección. Y es que quien siembra vientos, recoge tempestades.
Espero que puedas perdonarme…
Eres un gran sabio Tiresias, gracias por todo.
Creonte.
Imagen: http://www.flickr.com/photos/29057345@N04/4872194918
Nadia Sancho Franco.
Carta de Eurídice
Carta de Eurídice
Creonte,
Quiero que sepas que esta es mi carta de despedida, y la estoy escribiendo mientras tú lloras por tu hijo; al que tú mismo con tu cabezonería has matado.
No puedo creer lo que está pasando… Se agotan mis fuerzas, me cuesta escribirte esto. Las lágrimas y la pena se apoderan de mí, y dentro de nada la tristeza se adueñará completamente de mi razón. No puedo más. Por eso mismo me despido… Pero no lo haré sin antes recordarte lo que has hecho: Has matado a tu hijo, y con su muerte has logrado que yo me mate.
Te deseo suerte en la vida Creonte, hasta aquí ha llegado la mía.
Eurídice.
Imagen: http://www.flickr.com/photos/9619972@N08/3038883114
Carta de Hemón
Carta de Hemón
Padre,
Siento decirte que tu maldito orgullo y egoísmo me matan por dentro. Pagarás por esto. Has perdido un hijo. Yo no quiero como padre a un hombre egocéntrico al que solo le importa el qué dirán en lugar de la felicidad de los que le rodean. He de decir que me duele en el alma escribir estas palabras, ya que yo siempre te he admirado y apoyado en todo.
Debes saber que voy a ir a por mi prometida, Antígona. La amo. La amo tanto que moriría con ella. No te voy a dar el gusto de salirte con la tuya. Espero que esta carta te llegue lo antes posible, porque me voy. Cuando leas esto será tarde para ti. Me voy con la mujer a la que tú sentenciaste a muerte injustamente. Me voy lejos de ti, de tu amargura y de tus malditas leyes divinas.
Hemón.
Carta de Antígona
Carta de Antígona
Señor Hades,
Tengo que decirte que deberías ir haciéndome un hueco en tu inframundo, al que seré condenada después de darle sepultura a mi queridísimo hermano muerto.
Nadie me entiende, incluso mi hermana piensa que estoy loca… Pero lo voy a hacer. Iré a buscarlo, y haré que descanse en paz como cualquier persona se merece.
No sé qué hago escribiéndote a ti, posiblemente sí que esté loca, pero me siento una completa desgraciada en este mundo tan cruel conmigo… Espero tener por lo menos un sitio calentito y una cama cómoda ahí abajo…
Antígona.
Imagen: http://www.flickr.com/photos/27136896@N00/456091470
Nadia Sancho Franco.
jueves, 30 de diciembre de 2010
martes, 30 de noviembre de 2010
Lectura
Nadia nos ha leído el texto siguiente:
La lectura ha quedado así:
ἐν τῷ διδασκαλείῳ ·
τὸ μὲν διδασκαλεῖον τόπος ἐστι ἐν ᾧ ὁ διδάσκαλος διδάσκει καὶ τὰ παιδία μανθάνομεν · οὐκ ἔχομεν ἡμεῖς, ὥσπερ καὶ ὑμεῖς, οἶκον μέγιστον ἐν ᾧ διδάσκουσι πολλοὶ διδάσκαλοι· παρ᾽ ὑμῖν γάρ ἐστιν οἶκος ὃς πολλὰ ἔχει δωμάτια, ἄλλα μὲν μεγάλα, ἄλλα δὲ μικρότερα·
ἐμοὶ δ’ ἐστὶ παιδαγωγὸς, ὃς δοῦλός ἐστι, καὶ ἄγει με εἰς τὴν κώμην παρὰ τὸν διδάσκαλον· διδάσκει δ’ ὁ διδάσκαλος ἢ ἐν τῇ ἑαυτοῦ οἰκιᾷ ἢ ἐν τῇ αὐλῇ, ἢ ὑπὸ τῶν δένδρων ἔξω.
σὺ μὲν γράφεις καλάμῳ ἐν παπύρῳ ἢ γύψῳ ἐν τῷ τοίχῳ· ἐγὼ δὲ γράφω στύλῳ ἐν πινακίῳ, ἢ ξύλῳ ἐπὶ τῆς γῆς.
La lectura ha quedado así:
martes, 12 de octubre de 2010
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




